Op excursie in je woonplaats (9): Het Zand

Zo'n zondag die je aan het verkloten bent. Het leek zulk mooi weer te blijven en wat had ik zin in een grote wandeling. Maar de krant was interessant, de koffie veel lekkerder dan normaal, er belde iemand en ja, ineens was het al bijna 3 uur s' middags dus al veel te laat om nog een grote wandeling te gaan beginnen. En de zon was ook al spoorloos verdwenen.
Maar ik moest mezelf toch wel éven uitlaten?  Vreselijk, eigenlijk. Maar als ik helemaal niet naar buiten zou gaan was dat op het einde van de dag vast aanleiding om me heel slecht en ongezond te voelen.
Dus zuchtend de verstandige schoenen aangetrokken al wist ik niet waar die schoenen me naar toe moesten brengen. Eenmaal buiten wist ik het ineens: natuurlijk! de wijk Het Zand.

Het Noordgedeelte heb ik al eens beschreven hier, (Op excursie in je woonplaats (4)) maar het Zuidgedeelte ligt maar een bruggetje over de Dommel bij me vandaan. Het is mijn meest nabije buurt, dat wil zeggen de meest nabije buiten de vestingwallen.

De wijk kon ontstaan na 1874. Toen mocht de stad buiten de wallen gaan bouwen. Omdat er in het westen al een spoorweg en een spoorweghaven lagen, werd besloten daar de eerste stadsuitleg te gaan maken. Nou viel dat niet zonder slag of stoot te verwerkelijken, want rondom het middeleeuwse Den Bosch bestond de grond uit drassig moeras. Het zaakje moest wel 4 meter worden opgehoogd voor er maar aan bouwen kon worden gedacht en het zand daarvoor werd in Vught opgegraven. (Ja, daarom dus die naam.)

Tussen 1889 en 1914 werd er een bijzonder fraaie stationswijk gerealiseerd met huizen in de meest uiteenlopende stijlen: chalets, neorenaissance, jugendstil, art deco en Amsterdamse School.
Het moet vroeger een heerlijke parkachtige villawijk geweest zijn. De villa's zijn er nog wel, maar dat park?

Naar het museum: Urnen in Oisterwijk

Voor het eerst in de rubriek UIT een museumbezoek. Want dat is al jaren héél erg 'uit zijn' voor mij.
En ik realiseer me nu, dat ik  zelden ontevreden uit een museum kom, al zijn er soms dingen te zien waar ik me wild aan erger of die me totaal onverschillig laten.

Het komt vaak voor dat ik met iemand mee naar een museum ga om die iemand een plezier te doen en voor de gezelligheid. En dan vínd ik het toch prachtig! Vervolgens ben ik de uitnodigende partij innig dankbaar, (een partij die soms wat bevreemd opkijkt van mijn  onverwachte, woeste enthousiasme.)

Tot die categorie behoort ook het bezoek aan de expositie URNEN. Ik heb niet zoveel op met keramiek, maar K. is sinds haar pensionering bezig zich te ontwikkelen tot een echte keramiste: haar kennis van kleisoorten, glazuurmethoden, oventemperaturen, vormen en kleuren breidt zich steeds meer uit en het plezier daarover spat ervan af.

Deze K. heeft op mijn verzoek enkele maanden geleden een urntje gemaakt voor de as van iemand die me erg lief was en is. Mooi.
 
Bij een bezoek aan het Stedelijk Museum alhier, in december, zag ik in de folderkast bij de garderobe een krantje, uitgegeven bij het Europees Keramisch Werkcentrumhttps://sundaymorning.ekwc.nl/ in Oisterwijk ter gelegenheid van de eerste tentoonstelling daar: 150 urnen van voornamelijk Aziatische (Koreaanse) keramisten. O, leuk voor K.! dacht ik meteen en verder niet zoveel. Het was een gezellige aanleiding om elkaar weer eens te ontmoeten.
Wij dus laatst samen naar Oisterwijk.

Het Centrum is gehuisvest in een oude lederfabriek die omgeven is door een woestenij van zand en slik en op sterven na dood -zijnde grassprietjes. Het zal ooit best allemaal mooi worden daar, maar ik kreeg wel ernstige twijfels over mijn initiatief bij het zien van deze omgeving.

Maar één stap over de drempel en  het was helemaal goed. Verwelkomd te worden door neerdalende wolkjes zeepbelletjes: hoe feeëriek is dat?

(de achterkant van feeëriek)

Ik zou me kunnen voorstellen dat er mensen zijn die het onderwerp morbide vinden:  urnen zijn ten slotte bedoeld om as van gecremeerde lichamen in te bewaren. Maar de sfeer in de oude fabriek is bijna sereen te noemen door het mooie licht en de zo eenvoudige maar doeltreffende manier van tentoonstellen. Aan de urnen is, ook duidelijk voor een leek, in hoge mate vakmanschap en liefde besteed.  Veel exemplaren vond ik perfect, maar dan niet in de zin van kille perfectie.

Stilmakend mooi, zal ik maar zeggen en dus buitengewoon geschikt als rustplaats voor het laatste stoffelijk overblijfsel van een lieverd.

Ik heb wat foto's gemaakt, maar die zijn allesbehalve perfect, en als ze dat wel waren, dan nog zouden ze de werkelijkheid maar heel gedeeltelijk weergeven.






 

Naar de film: Idfa on tour (nog een vervolg)

Ja, nog een vervolg, want na de prachtige film uit Servië volgde de film "Amal" uit Egypte (gefinancierd door nog zes andere landen).

Amal is veertien jaar als ze op het Tahrirplein de revolutie in Caïro meemaakt. Je ziet hoe ze aan haar haren over het plein wordt meegesleept door de politie.
De cineast Mohamed Siam heeft haar  daarna 6 jaar gevolgd. Je ziet een puber zo opgroeien tot jong-volwassene. Dat is waarschijnlijk altijd wel boeiend ( denk aan "Boyhood" ) maar hier gaat het niet om een normale, rustige jeugd in een min of meer stabiele maatschappij. Hier wordt een jong mens geportretteerd in een bijzonder woelige, revolutionaire wereld. Een wereld bovendien waarin het leven voor meisjes (althans in mijn westerse ogen) veel moeilijker is dan voor jongens.

Amal is het enige kind van een redelijk welgesteld echtpaar. Uit familiefilmpjes blijkt dat ze door haar ouders  wordt behandeld als een prinsesje .
Een buitengewoon grillig prinsesje met een zeer eigen willetje (ik kan ook zeggen: een strontverwend wicht).

Op haar 14de relt ze als een volwassen revolutionair mee met de jongens op het plein. Ze heeft een waanzinnig grote mond tegen de politie, maar haar meisje-zijn en erg jonge leeftijd vormen een zekere bescherming, hoewel er  beslist niet écht zachtzinnig met haar wordt omgegaan.
Haar vader is dan al gestorven. Aan haar moeder heeft ze geen enkele boodschap, ze doet precies wat ze zef wil.

De filmmaker is Amal dus zes jaar lang elk jaar gaan opzoeken, meerdere keren per jaar. Het is schrijnend om te zien hoe die schreeuwlelijke, maar wel erg dappere en onafhankelijke tomboy verandert in een stil, mooi opgemaakt meisje. Haar vriendje vindt dat ze te uitdagend is en ze gaat een hoofddoek dragen. Van de grote mond is dan al lang geen sprake meer: zowel de klank van haar stem als wat ze zegt met die stem verandert .
Van fel en levendig en woedend, wordt het zacht, gelaten en meegaand.

De laatste beelden van Amal: haar gezicht en dan haar buik: zwanger.

De vriendin met wie ik de film zag was lang niet zo pessimistisch over de toekomst van Amal als ik. M. denkt dat de echte Amal zich over een jaar of 10 wel weer laat zien. M. denkt ook dat Amal haar net aangevangen studie uiteindelijk wel zal voltooien.
Ik ben het daarin niet eens met mijn gezelschap. Maar de regisseur wél :
https://www.volkskrant.nl/film/-amal-bezit-een-kameleontische-natuur-ze-vindt-haar-weg~a4535250/

Naar de film: Idfa on Tour (vervolg)

De lange documentaire "The other side of everything"  is een film van een dochter over haar moeder. En wat voor een moeder!

Het is ook het verhaal van de geschiedenis van Servië in de 20ste eeuw, een geschiedenis waar ik me bij betrokken had kunnen voelen. Als ik me bewuster was geweest van de buitenwereld. Als ik meer belangstelling zou hebben gehad voor politiek.
Toen de burgeroorlog in Joegoslavië woedde was ik aanvankelijk beroerd van wat daar gebeurde. Ik kon me maar niet voorstellen dat Europa dit liet gebeuren zonder ingrijpen. Ik zag de vluchtelingen in het AZC. Medelijden en bewondering.

Maar toen het duurde en duurde, werd ik onverschillig. Ik moest  lachen om een uitspraak van Jules Deelder die over Joegoslavië in oorlog zei: "Bouw er maar een muur omheen, gooi er af en toe wat brood overheen en wacht tot het stil is." 
Bozig was ik ook. Tito was geen fijnzinnig heerschap geweest, maar klaarblijkelijk hadden 'ze' daar zo iemand nodig en als 'ze' niet dictatoriaal onder de duim werden gehouden slachtten ze elkaar af. 

En dan deze film over Servische mensen, Serven nota bene, toch wel de kwalijkste partij leek me zo.
Ik had, tot ik de documentaire zag ,geen idee dat lang niet alle Serven Milosovic-aanhangers waren; dat er grote protestdemonstraties hebben plaatsgevonden.
Een van de leiders daarvan was mevrouw Turajlic, de moeder van Mila Turajlic die deze film heeft gemaakt.

Srbijanka Turajlic, een vrouw van mijn leeftijd maar vergeleken met haar stelt mijn leventje totaal niets voor.
Ik ben zo veel wijzer geworden door deze film, maar ook zo beschaamd.

In het kader van mijn 'reeks'  over culturele uitjes is het niet de bedoeling de recensent te gaan uithangen, zo ik dat al zou kúnnen.  Ik hoop alleen dat het duidelijk is hoeveel deze film mij heeft gedaan.

En ik ben blij deze documentaire te hebben gezien op groot doek, in een zaal vol mensen om me heen.

Naar de film: The best of IDFA on tour

IDFA is een begrip; al zo'n kleine twintig jaar. net als het IFRR dat net weer in Rotterdam van start is gegaan.
Ik heb nog nooit een dergelijk festival bezocht, domweg omdat ik geen idee heb hoe je zoiets aanpakt. Hoe maak je in 's hemelsnaam een keuze?
En hoe kun je meerdere films achter elkaar gaan zien? Hou ik dat wel vol?

Ooit heb ik een speelfilm-nachtmarathon bezocht in Breda. Daar herinner ik me alleen nog maar van dat ik in de foyer heb zitten slapen. En hoe raar het was om rond 7 uur op een zaterdagmorgen in de stad te lopen.
Dat kan je niet bepaald een cinematografische piekervaring noemen.
Toch lijkt het me nog steeds wel wat om eens een passe-partout te kopen en je onder te dompelen in filmfilmfilm. Met mijn huidige slapeloosheid moet dat toch mogelijk zijn?

Om toch een béétje mee te krijgen van een filmfestival heb ik IDFA  on Tour  bezocht: een selectie van 4  documentaires uit het programma van 2017.  (In totaal zijn er ongeveer 300 documentaires vertoond op IDFA 2017).
Je brengt dan 6,5 uur door in het filmhuis waarvan zo’n 3 kwartier aan pauzes is besteed.
De films duurden 28, 81, 83 en 104 minuten. Hier vind je een korte beschrijving van de getoonde films:
https://www.verkadefabriek.nl/programma/film/the-best-of-idfa-on-tour-2018/e_28963/p_72426/

De twee eerst vertoonde films waren in Den Bosch Pirupkura (Brazilië) en As we're Told (Zweden).

Pirupkura   bestaat vooral uit een zoektocht naar de twee enig overgebleven indianen van de Piripkura-stam die in het Amazonegebied wonen. Als die twee niet meer zouden leven kan ook dat stuk oerwoud gekapt worden ten behoeve van boeren en houtzagerijen. Slecht gemaakte, saaie film, die veel vragen onbeantwoord laat. Bovendien hinderde me een soort aapjeskijken-mentaliteit.

De Zweedse film As We're Told

maakte gebruik van papier -maché poppen en kartonnen decors  om confronterend geachte uitspraken van medewerkers van het zweedse equivalent van ons UWV te ventileren. Ik zou het pas écht confronterend hebben gevonden als de medewerkers van dat UWV zélf in beeld waren gekomen, alhoewel m.i. inmiddels iedereen wel weet dat hetgeen irrationele bureaucratie lijkt, wel degelijk de naakte waarheid is. Ik zie er het nut niet van in om de waarheid te verbloemen door absurdistisch poppenspel. Al helemaal niet als het resultaat visueel niet aantrekkelijk is.

Toen in de pauze ook nog bleek dat de Verkadefabriek een wanprestatie leverde op cateringgebied was ik nog minder 'amused',maar de twee volgende documentaires  na de pauze waren  indrukwekkend.
Ontroerend, angstaanjagend, educatief, solidariteit oproepend, boosheid teweegbrengend,  wanhopig makend en toch, heel af en toe ook hoopgevend.  (Wordt vervolgd).


 

Naar de film: Three billboards outside Ebbing, Missouri

4 Golden Globes,4 sterren in bijna elke krant en op bijna elke site , sjongejonge, dat is niet mis. Je bent niet goed snik als je je deze film laat ontgaan, lijkt het.

Maar ik was er niet van ondersteboven. Ik vraag me af wat daar de reden van is. Ligt het alleen aan de film óf komt het door de verpletterende indruk van de film die ik drie dagen eerder zag?

Ik denk dat beide opties geldig zijn. 

Eerst dacht ik alleen aan optie 2, maar nu ik op deze site : https://www.moviemeter.nl/film/1112920 commentaren aantrof waar ik het volkomen mee eens ben, durf ik te zeggen dat het zeker ook aan de film ligt.

Bijvoorbeeld: 

Echt specifieke negatieve punten zijn er niet, behalve dan dat alles zo degelijk en voorspelbaar is dat het gewoon wat saaiig en lui overkomt. Ideaal Oscar-voer dit.

Of:

En ik wil mensen echt niet tegen het zere been schoppen, maar er is echt helemaal niets aan deze film wat opvallend goed is uitgewerkt/uitgediept. Three Billboards is gewoon weer zo'n typische Amerikaanse productie. Keurig afgestemd op de verwachting van de kijkers. Een zooi'tje fucks moeten het verschil maken, want dit hoor je niet in de reguliere blockbuster. En zoals ik al zei, Three Billboards kan je zien als een 16+ art house blockbuster. Dus gemaakt om een succes te worden. Ja, iedereen wil natuurlijk dat zijn film een succes wordt. Maar Three Billboards doet het geforceerd en gaat op safe en toont geen lef, want het is 16+. Oké het enige lef is 16+. Subtiel kan het ook niet zijn, want dan snappen die Amerikanen het niet meer. In principe dus een succes gegarandeerd film. 

Trouw heeft het over een donker en komisch drama, De Volkskrant over  een western die perfect bij deze tijd past, NRC over een gitzwarte geweldskomedie en zo kan ik nog wel even doorgaan. 

En Piet? Die gaat zeker niet zover om te beamen wat Amrou Al-Kadhi zegt in The Independent (a lazy problematic film which didn't deserve an Oscar nomination in any way) maar vindt de sterrenregen sterk overdreven. 

Want allemaal goed en wel: er zijn geen helden, er zijn geen pure ellendelingen, niets is zwart of wit; dat lijkt de basisgedachte achter deze film. Maar hoewel ik deze zienswijze alleen maar kan beamen, moet ik toch zeggen dat er in deze film daarmee iets fout is gegaan. Want als alles en iedereen twee kanten heeft, impliceert dat óók onduidelijkheid. En erger: onverschilligheid. Zeker als een en ander gelardeerd wordt met ha-ha humor.

Geen van de optredende figuren dééd me iets; hun lot liet me volkomen koud. En dat lag beslist niet aan de acteurs, want die zijn fantastisch. En het gegeven van de film vind ik oersterk:

Een moeder verdenkt de politie ervan te weinig moeite te doen om de verkrachter en moordenaar van haar dochter op te sporen. Ze huurt drie enorme reclameborden aan de toegangsweg van haar stadje (Ebbing) waarop ze de volgens haar lakse politie  ter verantwoording roept. Een originele, maar pijnlijke aktie die een reeks nog veel pijnlijker reacties oproept.

Toch blij dat ik 'm gezien heb.

 

Op excursie in je woonplaats (8)

Haha, de inkt van mijn stukje over de Orthenstraat is amper opgedroogd  (nou ja, ) of er moet al rectificatie plaatsvinden.
Ik schreef daar:
 Tot mijn vreugde ontdekte ik winkel(tje)s die men niet aantreft in de straten rondom de Sint Jan:
- een winkel in geestverruimende artikelen

Maar afgelopen zaterdag wandelde ik vlakbij die Sint Jan en ja hoor:
https://www.bd.nl/stadsgezicht-den-bosch/tweede-smartshop-in-den-bosch-wil-minder-geitenwollensokken-ouderwets-jaren-80-zijn~a511cb1a/

Ik vind het maar niks. Als ik een gebruiker was zou ik helemaal niet willen kopen in zo iets cleans!

Spotpen.nl

Naar de film: Killing of a sacred deer

Het is nogal eigenaardig dat de kijkervaring bij  de eerste film  die ik zie, na mijn voornemen om verslag te gaan doen van mijn uitjes, zo volkomen in tegenspraak is met de teneur van de twee inleidende blogjes.

Want na afloop van die film was ik onthutst en zenuwachtig. Wat voor cliché moet ik ten beste geven om de werking van deze film op mijn gemoed te omschrijven? "Een klap in mijn gezicht" is wel een gepaste omschrijving en dat valt dus echt niet te rijmen met 'geblaseerd zijn'.

Het is nu vier dagen na het zien van de film en al vier dagen denk ik meerdere keren per dag aan bepaalde scènes en dialogen. Jammer genoeg ken ik totnutoe geen mensen die de film ook gezien hebben; ik wil zo graag weten wat die ervan denken.

Natuurlijk heb ik de afgelopen dagen een aantal recensies gelezen, maar dat is anders dan de mening van een bekende.

De NRC heeft een dubbelrecensie; deze zal ik hier linken:
https://www.nrc.nl/nieuws/2017/11/28/the-killing-of-a-sacred-deer-is-briljant-a1582897
Er is uiteraard nog veel meer te vinden maar ik had over deze film niets gelezen vóór ik een prachtig zonnige middag ging doorbrengen in een donker zaaltje. Dat was nog  de enige mogelijkheid om de film te gaan zien; hij draaide al een week of vijf.

Dat ik de film beslist wilde zien kwam door de vorige film van de regisseur Yorgos Lanthimos waar ik enkele maanden geleden per ongeluk naar toe gezapt was op tv: "The Lobster".
De film was al zeker een kwartier aan de gang maar na enkele minuten was ik gefascineerd en na afloop wist ik zeker dat ik meer van deze regisseur moest meemaken. Dus toen er een nieuwe Lanthimos uitkwam had ik geen behoefte aan recensies.

["The Lobster" is het absurde verhaal van een maatschappij waarin de staat je verplicht tot het hebben van een relatie. Als je partner je ontvalt, wordt je opgehaald en naar een hotel gebracht . Je moet er dan binnen 45 dagen in slagen om een nieuwe relatie te beginnen, anders word je veranderd in een dier . Je mag wel zelf kiezen wat voor een dier.
Ik denk dat ik nooit bewust op de film had afgestemd als ik deze beknopte inhoud had gelezen.]

"The killing of a sacred deer " heeft eveneens een absurd karakter, er is sprake van bovennatuurlijke gaven en gekmakende rechtlijnigheid, nog geaccentueerd door eigenaardige dialogen en robotachtig acteren. Maar de omgeving is veel hedendaagser en herkenbaarder dan die in "The Lobster" en werkt daardoor, voor mij,intenser.
Lanthimos zegt dat hij de film humorvol heeft bedoeld.
https://www.nrc.nl/nieuws/2017/11/28/mijn-film-is-grappig-bedoeld-echt-a1582895
Nou, dat zie ik er niet aan af, maar hoe het ook zij: in het kader van mijn opzet om door schrijven te onderzoeken of ik te blasé ben om nog te genieten van culturele uitjes moet ik nu al zeggen: NEE.

Het woord 'genieten' is misschien niet helemaal op zijn plaats hier Ik had écht een 'Isid´ or' nodig na afloop in het theatercafé om bij te komen.

Met onderstaand citaat uit 'The Daily Californian' ben ik het dan ook roerend eens.
As terrible as this film might make one feel, it is excellently done, slowly building up to a disturbingly quiet dread. It would be best to go see the film with company. The conversation after the film would be the closest to catharsis you’ll get.
Dát had ik nou wel moeten lezen van te voren.

Blasé?

Site: http://lelombrik.net/31905

Alweer een vraagteken in de titel.
Want ben ik niet gewoon blasé?

Ik heb de laatste jaren meermaals geventileerd dat ik dát ben als ik weer eens zwaar teleurgesteld uit een voorstelling kom. Een voorstelling waar ik echt niet op goed geluk naartoe ben gegaan, maar meestal na lezing van een gunstige of héél gunstige recensie. Dan moet het toch wel goed zijn? Dan ligt het toch alleen maar aan mij dat ik het zo nikserig vind? Ben ik 'blasé'?

Vind ik nergens meer iets aan omdat ik veel dingen gezien heb? Zou goed kunnen, want tja, iemand van 65 heeft nou eenmaal meer gezien dan iemand van 25.

In de meest recente uitzending van radioprogramma De Taalstaat, gewijd aan vergeetwoorden, hoorde ik trouwens de term "ik ben geblaseerd" . Is het ook al een werkwoord? Nee, 'geblaseerd' is een synoniem van blasé.
En de omschrijving in Van Dale? Te mooi om hier niet te citeren:
door te veel genietingen afgestompt, ongevoelig voor verder genot. 

Afgestompt. Ongevoelig. Geen leuke adjectieven als ik die op mezelf moet betrekken.

Maar het is erger dat je  chagrijnig op je stoel zit als de mensen om je heen bij het eindapplaus allemaal gaan staan en zo blij kijken. Ik wil dat ook en doe soms maar mee, ondertussen naarstig speurend naar het goeie moment om het eerst bij de garderobe te zijn en zo snel mogelijk de deur uit.
Het is natuurlijk veel fijner om met glanzende ogen en rooie wangen, licht trillend van zalige opwinding, je handen stuk te klappen en op te gaan in het enthousiasme van de mensen om je heen.
Ja, goddank weet ik hoe dat voelt en het verlangen om het wéér mee te maken is groot.

Nu ik erover nadenk: het was vroeger ook niet altijd hosanna, al was ik het tegendeel van blasé. Gedwongen met school naar opera "Aïda" leverde bijna een schorsing op omdat ik met wat klasgenoten zo klierig was. En ik voel nu nog het gevoel van opsluiting dat ik toen had; ik was niet voor niks klierig geworden en voel spijt omdat ik na de middelbare school nooit meer vervelend durfde te zijn terwijl daar vaak genoeg reden voor is.

Ooit nam ik een duur abonnement op een serie toneelstukken: zes voorstellingen waarvan ik alleen het stuk vóór de pauze heb gezien omdat ik nóg een uur niet verdragen kon. De verveling! De ergernis! En ik word opnieuw boos na 35 jaar omdat de recensies juichend waren geweest maar de voorstellingen ongeïnspireerd en getuigend van minachting voor dat 'domme'publiek.

Een clavecimbelconcert, door Gustav Leonhardt notabene: de enorme opluchting toen ik weer in de buitenlucht stond, want ook toen het gevoel van benauwenis en gevangenschap tijdens het concert in een duister kerkje.

Het is een feit dat de positieve ervaringen de nare in aantal ver overtreffen en een aantal ervan zou ik omschrijven als 'piek-ervaringen'.

De fantastische piekervaringen zijn glanzende pareltjes aan een snoer met veel minder kostbare maar toch mooie kralen en die paar lelijke kleiknikkers ertussen zijn dus beslist in de minderheid.

Het verontrustende van de laatste jaren is - om de vergelijking nog even voort te zetten - dat er niet alleen geen glanzende pareltjes meer lijken te zijn, maar ook niet veel gewoon mooie kralen, evenmin als lelijke kleiknikkers. Maar het zijn stuk voor stuk van die doffe, nietszeggende knopen. Dat gevoel heb ik althans.

Ik hoop dat ik ,door al schrijvend stil te staan bij mijn vrij summiere uitgaansleven, dat doffe wat op te poetsen. Misschien is het allemaal niet zo vlak als ik denk; misschien krijgen dingen meer glans door er meer aandacht aan te schenken, door mezelf te dwingen mijn oordelen te onderzoeken en mijn vaak negatieve kritiek te onderbouwen met argumenten.
Ik betwijfel of ik dat kan, maar het is het proberen waard.
De gezichtsuitdrukking van die kat hierboven op mijn eigen facie ben ik meer dan zat. Ik wil kijken zoals de kat hieronder!

Is Uit uit?

Excursies in mijn eigen woonplaats zullen hopelijk nog vaak gemaakt worden evenals een verslagje ervan op deze plek.
Maar ik wil een tweede 'rubriek' beginnen: over mijn bezoeken aan theater, film en concert.

Nadenkend over een verzameltitel voor  deze stukjes schoot me als eerste bovenstaande slogan te binnen. Ik dacht dat de reclame uit de jaren vijftig stamde, maar zoekend op de site van http://www.geheugenvannederland.nl/ 
kwam dit affiche te voorschijn. Het is een ontwerp van Jan Stradman voor Delamar uit 1967/1968 . Dat de term 'uit' in de slogan destijds klaarblijkelijk uitsluitend betrekking had op het horecagebeuren, stond me helemaal niet bij.
In deze tijd vind ik bezoek aan restaurant of café  niet vallen onder het begrip  'uitgaan', tenzij je naar een goed restaurant gaat, maar dat doe ik nooit.

Ja, ooit was een bezoek aan de Chinees wel degelijk feestelijk uitgaan. En op vrijdagavond naar het café gaan ook. Daar leefde je de hele week naartoe. Maar nu is het zo gewóón om buiten de deur te eten.
En in een café beland ik nog maar zelden en vrijwel nooit uit vrije wil.

Daarentegen vond ik tot ongeveer 1990 naar de bioscoop gaan zo gewóón, daar was niet veel feestelijks aan en ik beschouwde het zeker niet als een uitje, al was het leuk en aangenaam zoals lezen.

Terwijl ik nu naar een film gaan wel degelijk als een echt uitje beschouw, vaak zelfs een intensere beleving dan theater of concert.

Even rondneuzend op internet, kom ik er al snel achter dat de kreet "Uit, goed voor u" niet alleen in míjn geheugen is gekerfd. Ik zal dus op zoek moeten naar een origineler stukjes- verzameltitel.